Een multicultureel drama? Niet in het stemhokje

In al het verkiezingsgeweld sneeuwde het bericht dinsdagavond wat onder: tachtig procent van de allochtone kiezers heeft volgens onderzoek van de Universiteit van Amsterdam op de PvdA gestemd. In de steden Amsterdam en Rotterdam lag het percentage zelfs op 85 procent.
Op verschillende plaatsen deden ook allochtonenpartijen mee. Hun succes was gering: in Den Haag wonnen de Islam Democraten en Solidair Nederland elk één zetel, in Weesp won de Democratische Eenheids Partij een zetel en in Oss bemachtigde de jonge Turk Selim Demirci een zetel namens Duurzaam Nederland. In zeven andere steden (waaronder Tilburg) mislukte de missie van Duurzaam Nederland.

Achterstanden

Het zijn bemoedigende berichten, althans voor degenen die nog steeds hechten aan een samenleving waarin allochtonen en autochtonen vreedzaam met elkaar optrekken. Bemoedigend, want ze verraden dat de meeste allochtonen zich inmiddels zoveel Nederlander voelen dat ze geen zin hebben om te stemmen op een allochtonenpartij. 'Als Marokkaan stemmen? Ik ben Amsterdammer', zo citeerde de Volkskrant gisteren een 45-jarige in Marokko geboren inwoner.
Ook in een stad als Tilburg hebben honderden allochtone kiezers PvdA-leider Jan Hamming verkozen boven Yunis Balkaya, de Turkse lijsttrekker van Duurzaam Nederland. Het is, hoe je het ook wendt of keert, toch een teken van integratie.

Maar was het Nederlandse integratiebeleid dan niet volkomen mislukt? Ja, de achterstanden waarmee vooral Turken, Marokkanen en zwarte Antillianen worstelen, zijn reële achterstanden. De werkloosheid in deze groepen is onevenredig hoog, op school doen allochtone kinderen het verhoudingsgewijs veel slechter en ook het etnische aandeel in de criminaliteit is zorgwekkend hoog. Het multiculturele drama, zoals publicist Paul Scheffer dat zes jaar geleden noemde, is geen fictie, maar bittere werkelijkheid. De onderklasse van Nederland heeft wel degelijk een kleurtje.
In de eerste maanden van dit jaar werd het publieke debat in West-Europa beheerst door de cartoonoorlog, die vanuit het Midden-Oosten vakkundig werd opgelierd. En vrijwel iedere dag stond er wel iemand op die ons, vaak met grote gretigheid, waarschuwde voor de nakende 'botsing der culturen'. Ondertussen bewaarden de Nederlandse moslims op bewonderenswaardige wijze hun kalmte, enkele heetgebakerde jongeren uitgezonderd.

Het feit dat de allochtonenpartijen nu nauwelijks voet aan de grond krijgen, maakt het plaatje compleet: de gemiddelde Nederlandse moslim staat ver af van de fundamentalisten die afgelopen maanden woedend door de straten van Damascus en Beiroet dansten.
In Amsterdam stemde 85 procent van de allochtone kiezers op Ahmed Aboutaleb, de uit Marokko afkomstige wethouder die na de moord op Theo van Gogh harde woorden sprak in de hoofdstedelijke moskeeën. Marokkanen die zich -zoals Mohammed B.- niet wensen te onderwerpen aan de Nederlandse wet, doen er goed aan een enkeltje-Marokko te boeken, zo hield Aboutaleb zijn geloofsgenoten voor. Geen gemits, geen gemaar: in Nederland is de Grondwet belagnrijker dan de koran, zo bedoelde Aboutaleb. Dik een jaar later haalt hij 85% van de allochtone stemmen op: dat is pure winst. Winst, omdat de allochtonen met hun stemgedrag aangeven dat ze zich onderdeel voelen van de Nederlandse samenleving.

Moslimscholen

Het mislukte integratiebeleid van opeenvolgende regeringen ten spijt, zijn veel Nederlandse moslims toch meer ingeburgerd dan sommigen denken. Deze week werd ook bekend dat een kwart van de islamitische basisscholen met opheffing bedreigd wordt omdat ze onvoldoende leerlingen trekken. Op alle moslimscholen samen zitten niet meer dan tienduizend leerlingen. De meeste moslims verkiezen een gemengde school voor hun kinderen, waarmee ze kiezen voor integratie en niet voor segregatie.
De allochtone achterstand wordt dan ook vooral bepaald door sociaal-economische factoren, veel meer dan door culturele en religieuze achtergronden.
Het is de armoede die veel moslims gevangen houdt in de marge van de samenleving, niet de islam. Die constatering maakt de achterstanden geen millimeter kleiner, maar biedt wel meer uitzicht op een oplossing van het multiculturele drama.

René van der Lee is redacteur van het Brabants Dagblad

http://www.brabantsdagblad.nl/uwmening/opinie/article156719.ece